Perseidy i inne roje :-)

W sierpniu będzie można oglądać kilka rojów meteorów:  Południowe jota Akwarydy (4 sierpnia, średnia), Północne delta Akwarydy (8 sierpnia, średnia), Perseidy (12 sierpnia, wysoka), kappa Cygnidy (18 sierpnia, średnia), . Powyżej podano tylko roje o przynajmniej średniej aktywności, data w nawiasach podaje spodziewane maksimum aktywności. Jak łatwo się domyślić, roju Akwarydy należy szukać w gwiazdozbiorze Wodnika. Natomiast Perseidy „odwiedzają” gwiazdozbiory Kasjopei, Perseusza i Żyrafy. Jest to  jeden z najbardziej regularnych rojów meteorów obserwowany od 2000 lat. Rój związany jest z kometą 109P/Swift-Tuttle odwiedzającej nas co 133 lata. Ostatni raz była blisko Słońca w 1992 roku. Orbita komety przecina orbitę Ziemi i istnieje niebezpieczeństwo, że zderzy się z Ziemią lub z Księżycem –  na szczęścia nie w tym tysiącleciu. Kappa Cygnidy  ają radiant w gwiazdozbiorze Łąbędzia. Nie muszę przypominać, że zgodnie z tradycją, podczas obserwacji meteoru należy pomyśleć życzenie – podobno odpowiednie życzenia, odpowiednio pomyślane spełniają się w 99%. 🙂  L. Cz.

Gwiazdozbiór Łabędzia, gdzie znajduje sie radiant roju kappa Cygnidy. Autor: Blueshade z polskiej Wikipedii –

 

 

 

Ostatnie dni rekrutacji

Jeden ze stożków wulkanu Taal na Filipinach. Fot. L. Czechowski

Rekrutacja na studia na kierunek „Geofizyka w Geologii” trwa do 7 lipca.  Jeśli chcesz dołączyć do naszego grona, zachęcamy do jak najszybszego zgłoszenia się na nasze studia. Jedynie w przypadku przyznania dodatkowych miejsc, możliwy będzie nabór w drugiej turze.  Oficjalne informacje są na urzędowej stronie Wydziału Fizyki UW oraz na stronie  Wydziału Geologii UW. Zachęcamy też do zapoznania się z informacjami w zakładkach: „Dla kandydatów”, „Kadra” i „Kontakt” w górnej części naszej strony.

Zapraszamy! Studiuj z nami!

Wizyta w Instytucie Geofizyki PAN

Wśród aparatury do badań sejsmicznych litosfery. Zdjęcie – T. Nagalski.

Kombinezon używany w badaniach polarnych. Zdjęcie – T. Nagalski

Tydzień temu, 27 czerwca 2017 studenci kierunku Geofizyki w Geologii zapoznali się z badaniami prowadzonymi w Instytucie Geofizyki PAN przy ul. Księcia Janusza 64 w Warszawie.  Naukowcy z Zakładu Sejsmicznych Badań Litosfery, Zakładu Badań Polarnych i Morskich, Zakładu Magnetyzmu, Zakładu Obrazowania Geofizycznego i Zakładu Geofizyki Teoretycznej przedstawili swoje prace. Wizyta przeciągnęła się znacznie poza zaplanowane dwie godziny :-).

Planetoidy i rozwalanie zabawek

Planetoida Westa. Zdjęcie dostarczone przez sondę Dawn (NASA).

Planetoida nr 243 o nazwie Ida. Długość 53,6 km. Po prawej stronie widoczny satelita Idy – Daktyl (o średnicy ok. 1400 m). Zdjęcie zrobione przez sondę amerykańską sondę Galileo (NASA).

Co mają wspólnego? Otóż na dzień 30 czerwca przypada, i Dzień Rozwalania Zabawek, i Międzynarodowy Dzień Planetoid. Dzień Rozwalania Zabawek może być kaczką (dziennikarską), ale Międzynarodowy Dzień Planetoid jest zatwierdzony przez poważne międzynarodowe gremium (patrz tutaj). W lipcu podobno mamy też inne ważne 🙂 dni jak: 1 lipca Dzień Psa (a to przyjaciel człowieka, czyli i geofizyka), 2 lipca – Dzień UFO, 27 lipca – Dzień Rakiety.

Ale wróćmy do Międzynarodowego Dnia Planetoid. Planetoida  (nazywana także asteroidą lub planetką) to ciało niebieskie o rozmiarach od kilku metrów do ok. 1000 km, obiegające Słońce i posiadające stałą powierzchnię. Pierwsze odkryte planetoidy znajdują się w tzw. głównym pasie planetoid, czyli krążą między orbitą Marsa i orbitą Jowisza. Później odkryto kilka innych grup, w tym Grupę Apolla złożoną z planetoid krążących po orbitach przecinających orbitę Ziemi, czyli mogących w nią uderzyć. A osoby pamiętające 🙂 upadek z przełomu kreda-trzeciorzęd, wiedzą, że skutki takiego upadku mogą być tragiczne i nie ograniczają się tylko do „rozwalania zabawek”.

Jedyną planetoidą widoczną czasami gołym okiem jest Westa (o średnicy ok. 524 km). Mimo niewielkich rozmiarów Westy miały tam miejsce procesy magmowe prowadzące do powstania żelaznego jądra otoczonego przez płaszcz zbudowany ze skał krzemianowych. Wskutek uderzeń innych ciał, z powierzchni Westy zostały wyrzucone fragmenty skał, które dotarły na Ziemię jako meteoryty. Są to niektóre grupy tzw achondrytów. Największym ciałem krążącym w głównym pasie planetoid jest planeta karłowata Ceres (o średnicy ok. 946 km).  Niedawno Ceres i Westa były wizytowane przez amerykańską sondę Dawn.

Osoby chcące dowiedzieć się więcej o planetoidach informujemy, że z okazji Dnia Planetoid,  Centrum Badań Kosmicznych PAN przygotowało na 3 lipca 2017 cykl wykładów o planetoidach i inne atrakcje dla miłośników nauki – więcej patrz  tutaj.

 

Zapraszamy na studia

Nowy budynek Wydziału Fizyki, gdzie mieści się m.in. Zakład Fizyki Litosfery.

Drodzy kandydaci na studia!

Wszystkich zainteresowanych badaniami planet i Ziemi zapraszamy na studia  na kierunku „Geofizyka w Geologii”. Więcej informacji o studiach znajdziesz w zakładkach: „Dla kandydatów”, „Kadra” i „Kontakt” w górnej części strony. Oficjalne informacje są na urzędowej stronie Wydziału Fizyki UW. Jeśli chcesz dołączyć do naszego grona, zachęcamy do jak najszybszego zgłoszenia się na nasze studia. Rekrutacja trwa do 7 lipca.

Zapraszamy! Studiuj z nami!


Nasze podróże, nasze hobby,

czyli pobyt na Marsjańskiej Pustynnej Stacji Badawczej

Rakieta SLS podczas startu – wizja artystyczna. NASA.

Początek tej podróży mógłby wyglądać tak:.. 3, 2, 1, START! I potężne silniki rakiety SLS (Space Launch System) zostały uruchomione. Rozpoczęła się kolejna załogowa wyprawa na Marsa.

Pomocnicze silniki (te po obu stronach) to prawie takie same rakiety jakie służyły przez wiele lat promom kosmicznym (dodano tylko dodatkową sekcję). Są to silniki na paliwo stałe. Silniki głównego członu to też modyfikacja silników używanych przez promy kosmiczne. W nich spalany jest wodór w tlenie. To jedne z najlepszych skonstruowanych kiedykolwiek silników rakietowych. Mimo, że silniki tlenowodorowe pracują, to jednak para wodna wyrzucana z ich dysz jest prawie niewidoczna – patrz rysunek powyżej.

Po miesiącach podróży i pomyślnym lądowaniu, ekspedycja zajmuje przygotowaną przez poprzedników stację i rozpoczyna badania…

Więcej o pobycie na MPSB jest  tutaj .  Kilka dni temu, na tej stacji, miały  miejsce zawody łazików marsjańskich. Polski zespól zdobył drugie miejsce. Więcej o tym jest  tutaj .

Dr Natalia Zalewska, która opowiada o swoim pobycie.

 

 

Kolejna konferencja o początkach życia i życiu pozaziemskim

Zabytkowe obserwatorium Uniwersytetu w Tartu. Autor BigFlyingSaucer.

Konferencja głównie nastawiona na młodych naukowców. Tytuł “The Early History of Planetary systems and habitable planets” i odbędzie się na Uniwersytecie w Tartu w Estonii.  Początek – rano 8 sierpnia 2017 i koniec – wieczorem 10 sierpnia tegoż roku 🙂 . Więcej informacji na stronie konferencji tutaj .

 

EGU 2017 c.d.

Rolę asystentów na kongresie pełniły m.in. Nastia Bendiukova i Ola Fronczak, studentki Geofizyki w Geologii.

Na EGU, jak na innych kongresach, od rana odbywają się sesje poświęcone różnym tematom. Po południu centrum dyskusji przenosi się na sale, gdzie wystawione są postery. To tutaj mają miejsce najważniejsze dyskusje aż do wieczora. Nasz Zakład Fizyki Litosfery przestawił 6 prezentacji w różnej formie, na tematy ziemskie jak i o innych ciałach niebieskich.

Oczywiście konferencja, oprócz okazji do naukowych dyskusji, była okazją do spotkań pomiędzy naukowcami z różnych ośrodków, a także spotkań z naszymi byłymi studentami.

Ważną rolę pełnią asystenci kongresowi, często studenci lub doktoranci z różnych krajów. Oni zapewniają pomoc w sprawnym przeprowadzeniu konferencji, pomagają na salach konferencyjnych, udzielają informacji i służą pomocą w różnych sprawach.

EGU 2017

Centrum kongresowe we Wiedniu, gdzie corocznie maja miejsce kongresy EGU. Ostatnia zmiana, to przykrycie dachem miejsca przed wejściem.

 

Największy zjazd geofizyków w Europie zakończył się kilka dni temu. Trochę statystyki: udział wzięło 14 231 naukowców i 4229 studentów z 108 krajów. Wygłoszono 4882 ustnych referatów i przestawiono 9611 referatów w postaci plakatów (i towarzyszących im dyskusji) oraz 1094 w formie PICO (czyli króciutkiego referatu ustnego i posteru elektronicznego). Aby dojechać, uczestnicy musieli przejechać łącznie 40 018 312 km (czyli mniej więcej jak odległość z Ziemi na Wenus 🙂 ). Niestety, zużyto na to co najmniej kilka tysięcy ton paliwa.