55. rocznica pierwszego lotu człowieka w kosmos

Jurij Gagarin. UPLOAD.WIKIMEDIA.ORG

 

 

Dzisiaj obchodzimy 55. rocznicę pierwszego lotu w przestrzeń kosmiczną przez kosmonautę Jurija Gagarina. 12 kwietnia 1961 roku w statku Wostok 1 Gagarin wykonał pierwszy lot po orbicie satelitarnej Ziemi, trwający 1 godzinę i 48 minut.

Lot ten był pierwszym i ostatnim lotem kosmicznym tego pilota. Niestety w wyniku wypadku, Gagarin zginął 7 lat później, 27 marca 1968 roku, w wieku zaledwie 34 lat. Prowadził wtedy lot razem z instruktorem. W jego trakcie doszło do bardzo bliskiego przelotu jego samolotu i SU-15. W efekcie samolot Gagarina wpadł w korkociąg i spadł na ziemię.

Kolejny krok w zdobywaniu Kosmosu – o co chodzi właściwie z rakietą Falcon 9?

falcon9 start

Start rakiety Falcon 9

 

W dniu 8 kwietnia 2016 r. z kosmodromu na Cap Canaveral wystartowała rakieta Falcon 9 ze statkiem kosmicznym Dragon (oba wyprodukowane przez firmę SpaceX ).  Głównym ładunkiem było zaopatrzenie dla stacji kosmicznej – ok. 1500 kg w ramach programu „kosmicznego cateringu” (Commercial Resupply Services) polegającego na dostarczaniu zaopatrzenia na Międzynarodową Stację Kosmiczną (International Space Station – ISS) przez prywatne firmy. Program ten opłacany jest przez NASA. Pod kilkoma innymi względami lot ten był pionierski. Jednocześnie dostarczono na stację nadmuchiwany moduł BEAM. Po nadmuchaniu, moduł stanie się pomieszczeniem o objętości 16 m3 (czyli małego pokoiku). Za pomocą podobnych (lecz znacznie większych) nadmuchiwanych modułów, firma Bigelow ma zamiar zbudować w ciągu kilku lat prywatną stację kosmiczną, w cenie wielokrotnie mniejszej niż obecna ISS. Stacja ta miałaby służyć do celów naukowych, technicznych, a także turystycznych. Ładunkiem dodatkowym rakiety było 16 małych satelitów typu CubeSat do celów naukowych i technicznych.

falcon9 lądowanie

Pierwszy człon po wylądowaniu na barce

Kolejnym, być może najważniejszym sukcesem, było udane lądowanie pierwszego stopnia rakiety na barce o uroczej nazwie „Of course, I still love you” (skracanej na ogół do OCISLY). Miało to miejsce 9 minut po starcie. Odzyskanie najbardziej kosztownej części rakiety pozwoli na jej wielokrotne wykorzystanie, czyli na radykalne obniżenie kosztów lotów orbitalnych. Należy pamiętać, że ceny paliwa i utleniacza są minimalne w stosunku do ceny samej rakiety. Zupełnie możliwe, że za kilkanaście lat podróże kosmos będą dostępne za cenę obecnych biletów lotniczych (no, może tych w pierwszej klasie).

makieta modulu BEAM

Makieta modułu BEAM

 

 

 

 

 

 

 

 

Leszek Czechowski

Plagi egipskie

Sentinel-3_better_than_good (2)

A dzisiaj coś ziemskiego – plagi egipskie! Taki oto obraz zaobserwował nowy satelita ESA Sentinel-3A na początku marca tego roku. Na szczęście przyczyn takiego koloru możemy się doszukiwać w samym satelicie. Mianowicie mierzy on aktywność biologiczną, na czerwono zaznaczając obszary gdzie występuje wegetacja. Ot rozwiązana zagadka 🙂

Pluszak w stratosferze

_89101876_89101875To się nazywa projekt badawczy i to już w szkole podstawowej! Dzieci z pomocą dorosłych wysłały na wysokość 25km pluszowego pieska, a jego podróż uwieczniły na filmie. Może ktoś z Was również kiedyś robił ciekawe projekty i chciałby się podzielić swoimi doświadczeniami?Pluszak

Wykłady dla szkół

Wydział Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego i władze Miasta Stołecznego Warszawy prowadzą akcję „Wykłady dla szkół”. W ramach tej akcji pracownicy Wydziału Fizyki bezpłatnie wygłaszają w szkołach wykłady na różne tematy z geofizyki, astronomii i fizyki. Aby skorzystać z tej akcji, zainteresowani nauczyciele proszeni są o kontakt z p. dr hab. Anetą Drabińską (Tel. 22 55 32 766 ).

Aktualna lista tematów wykładów znajduje się na: http://www.fuw.edu.pl/wo/?id=303

Diabły pyłowe na Marsie

800px-Marsdustdevil2

Kliknij na obrazek a zobaczysz cały filmik.

W dniu wczorajszym NASA pokazało najnowsze zdjęcie łazika Opportunity z dnia 31 marca, na którym można zaobserwować ślicznego diabła pyłowego www.jpl.nasa.gov/news/news.php?feature=6265! Diabły te, czyli wiry pyłowe, są dość powszechnym zjawiskiem w obszarach suchych na Ziemi. Powstają na zasadzie małego tornada, w którym unoszą się ziarna piasku i pyłu, ale sam wir ma znacznie mniejszą skalę. Na Ziemi ich rozmiary to ok. kilku metrów średnicy oraz kilkunastu do kilkuset metrów wysokości. Te zaobserwowane na Marsie są większe, a pierwsze wzmianki o ich występowaniu na tej planecie pochodzą z lat 70., kiedy to sondy Viking 1 i 2 dokonywały pierwszych orbitalnych oraz powierzchniowych badań Marsa.