Sejsmiczne badania Spitsbergenu – nasze nowe wyniki

 

Profile sejsmiczne na Spitsbergenie.

Profile sejsmiczne na Spitsbergenie.

Metody sejsmiczne są bardzo efektywne w badaniach struktury osadów i skorupy krystalicznej, na głębokościach które nie są dostępne naszym badaniom bezpośrednim (np. w głębokich odwiertach geologicznych). W metodach sejsmicznych wykorzystuje się sztucznie wzbudzone fale sprężyste (sejsmiczne), rozchodzące się w ośrodku i rejestrowane na powierzchni. Analiza czasów przebiegu fal pozwala określić własności sprężyste ośrodka (prędkości fal) i granice ich zmian (geometrię granic geologicznych). W metodzie refleksyjnej wykorzystuje się fale odbite od granic sejsmicznych (near-vertical reflections), co pozwala na dokładne określenie granic warstw osadowych. W metodzie refrakcyjnej wykorzystuje się głównie fale załamane rejestrowane na dużych odległościach od źródła, co pozwala na dokładne wyznaczenie prędkości warstwowych w ośrodku.

 

M. Grad

Więcej  w artykule prof. M. Grada  tutaj >>>>>  artykuł M. Grada o badaniach Spitsbergenu

 

Szukanie kosmitów- przełomowa inicjatywa?

Największy w pełni ruchomy radioteleskop świata w Green Bank w Zachodniej Wirginii (public domain)

Największy w pełni ruchomy radioteleskop świata w Green Bank w Zachodniej Wirginii (public domain).

SETI (the Search for Extraterrestrial Inteligence) jest ogólną nazwą dla wysiłków uczonych i hobbystów szukania śladów cywilizacji pozaziemskich. W XIX wieku, gdy wierzono w możliwość inteligentnego życia na Marsie, w celu nawiązania łączności z Marsjanami proponowano zrobienie znaków na Ziemi w postaci wielkich wycinek w lasach, które widoczne byłyby przez marsjańskie teleskopy. Od lat sześćdziesiątych XX wieku głównym narzędziem szukania Obcych są radioteleskopy. Najbardziej intrygującym był sygnał znany jako: “Wow! Signal” zarejestrowany 15 sierpnia 1977 przez radioteleskop uniwersytetu w Ohio. Niedawno grupa naukowców (w tym S. Hawkins) i sponsorów (w tym Jurij Milner i  Mark Zuckerberg) ogłosiła rozpoczęcie nowych poszukiwań, które nazwano Breakthrough Initiatives (Przełomowe Inicjatywy). W ich ramach planuje się nie tylko poszukiwanie radiowych i laserowych sygnałów obcych cywilizacji i wysyłanie sygnałów do nich, ale nawet wysłanie flotylli miniaturowych statków kosmicznych do układu Alfa Centauri. Ten pierwszy lot międzygwiezdny statki pokonałyby w zaledwie 20 lat. Byłyby to kosmiczne fotonowe żaglówki napędzane potężnym laserem z Ziemi, który oświetlałby ich żagle świetlne. Ciśnienie światła byłoby siłą napędową.  L. Cz.

Jeszcze o POKOS VI

W dniach 28 czerwca-1 lipca 2016 r. odbyła się VI Polska Konferencja Sedymentologiczna POKOS 6 – „Granice sedymentologii”. Konferencję przygotowuje zespół pracowników naukowych i doktorantów Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego we współpracy z sedymentologami z Państwowego Instytutu Geologicznego-Państwowego Instytutu Badawczego, Instytutu Nauk Geologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Instytutu Archeologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Pierwszego dnia konferencji odbyły się warsztaty, które umożliwiły uczestnikom zapoznanie się z tematyką poświęconą rozpoznawaniu glonów wapiennych (prowadzący Stanisław Skompski), obrazom lidarowym (prowadzący: Jurand Wojewoda, Aleksander Kowalski) oraz tomografii elektrooporowej i metodzie georadarowej oraz ich zastosowaniu w sedymentologii (prowadzący: Małgorzata Kozłowska, Radosław Mieszkowski, Fabian Welc, Tomasz Krogulec) Kolejny dzień rozpoczęła uroczysta inauguracja oraz przywitanie patrona honorowego wydarzenia – prof. dr hab. Piotra Roniewicza. Następnie miała miejsce sesja referatowa, podczas której zaprezentowali się również pracownicy Instytutu Geofizyki Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego: dr hab. Leszek Czechowski, mgr Piotr Witek oraz mgr Katarzyna Misiura, którzy opowiedzieli o modelowaniu procesów rzecznych. Trzeciego dnia uczestnicy wzięli udział w wybranej przez siebie wycieczce terenowej. Wieczorem organizatorzy zaprosili wszystkich na uroczystą kolację, podczas której pojawiła się kolejna okazja do dyskusji naukowej, spotkania międzypokoleniowego i wymiany wiedzy pomiędzy doświadczonymi naukowcami a studentami i początkującymi pracownikami naukowymi. Pierwsza z nich poświęcona była glebom kopalnym, natomiast druga mioceńskiej depozycji w strefie brzegowej basenu przedkarpackiego. Po powrocie do ośrodka w auli ECEGu wszyscy fani piłki nożnej mieli okazję obejrzeć transmisję meczu Polska-Portugalia. Ostatniego dnia odbyła się druga część sesji referatowej oraz oficjalne zakończenie Konferencji.

A. Filipek

Fotki z konferencji można oglądać pod adresem: http://rejestracja.eceg.e-kei.pl/galeria

 

Lipcowe roje meteorów – kolejna okazja na szczęście?

W lipcu będzie można oglądać kilka rojów meteorów: Lipcowe Pegazydy (10 lipca, średnia), Lipcowe Fenicydy (13 lipca, zmienna akt.), Piscis Austrinidy (28 lipca, średnia), Południowe delta Akwarydy (28 lipca, wysoka), alfa Kaprikornidy (30 lipca, średnia), Południowe jota Akwarydy (4 sierpnia, średnia), Północne delta Akwarydy (8 sierpnia, średnia), Perseidy (12 sierpnia, wysoka). Powyżej podano tylko roje o przynajmniej średniej aktywności, data w nawiasach podaje spodziewane maksimum aktywności. Jak łatwo się domyślić, roju Akwarydy należy szukać w gwiazdozbiorze Wodnika. Natomiast Perseidy „odwiedzają” gwiazdozbiory Kasjopei, Perseusza i Żyrafy. Jest to  jeden z najbardziej regularnych rojów meteorów obserwowany od 2000 lat. Rój związany jest z kometą 109P/Swift-Tuttle odwiedzającej nas co 133 lata. Ostatni raz była blisko Słońca w 1992 roku. Orbita komety przecina orbitę Ziemi i istnieje niebezpieczeństwo, że zderzy się z Ziemią lub z Księżycem –  na szczęścia nie w tym tysiącleciu. Nie muszę przypominać, że zgodnie z tradycją, podczas obserwacji meteoru należy pomyśleć życzenie – podobno odpowiednie życzenia, odpowiednio pomyślane spełniają się w 99%. 🙂  L. Cz.

Meteor z roju Perseidów i fragment Drogi Mlecznej. CC BY-SA 3.0 Autor: Brocken Inaglory

Meteor z roju Perseidów i fragment Drogi Mlecznej. CC BY-SA 3.0 Autor: Brocken Inaglory

 

Lato z geofizyką (1)

 

Pomiar promienia Ziemi metodą Eratostenesa

Ten pomiar najlepiej wykonać jednocześnie w dwóch odległych miejscach. W tym celu warto umówić się na pomiar z kimś zamieszkałym na tym samym południku lecz w odległości przynajmniej kilkaset kilometrów. Im dalej, tym lepiej. Warto więc nawiązać kontakt z hobbystami nauki ze Skandynawii lub z południowej Europy. Na pewno w Internecie łatwo znajdziemy takich hobbystów. Może też zdążymy przed końcem roku szkolnego umówić się z inną szkołą i doświadczenie przeprowadzić w ramach nauki szkolnej. Dokładny opis doświadczenia znajdziemy

tutaj

Przyślijcie swoje wyniki!

L. C.

 

Eratostenes z Kyreny, ur. ok. 276 p.n.e, w greckim mieście Cyrene w państwie Pentapolis w północnej Afryce (obecnie część Libii), zm.  ok. 195/194 p.n.e.). Grecki matematyk, geograf, astronom i poeta. Kierował sławną biblioteką w Aleksandrii będącą ówczesnym instytutem naukowym. Jako pierwszy zmierzył promień Ziemi metodą podobną do opisanej poniżej. Ponadto zmierzył odległość Ziemi od Słońca,  ulepszenie kalendarza (liczenie lat od upadku Troi i wprowadzenie roku przestępnego). Do teorii liczb wprowadził tzw ‘sito Erastotenesa’.

 

 

 

POKOS 6

10606430_944913758923842_3300480637803263652_nW dniach 28.06-1.07 odbyła się VI Polska Konferencja Sedymentologiczna POKOS 6 „Granice sedymentologii” organizowana m.in. przez Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego. Wykład inauguracyjny  pt „Granice sedymentologi” wygłosił dr hab. Piotr Łuczyński. W tegorocznej edycji konferencji wzięło udział wiele osób zaangażowanych w tworzenie kierunku Geofizyka w Geologii, m.in.: prof. dr hab. Anna Wysocka, prof. dr hab. Maciej Bąbel, dr hab. Leszek Czechowski, dr Małgorzata Kozłowska oraz doktoranci mgr Katarzyna Misiura i mgr Piotr Witek.

Cassis

Orbiter ExoMarsa w pobliżu Marsa – wizja artystyczna (NASA).

Orbiter ExoMarsa w pobliżu Marsa – wizja artystyczna (NASA).

Straszenie dzieci średniowieczu: „rzeźba „pożeracza dzieci” na starówce w Bernie (fot. K. K.)

Straszenie dzieci w średniowieczu: rzeźba „pożeracza dzieci” na starówce w Bernie. Rzeźba miała odstraszać dzieci od zbliżania się do fosy. (fot. K. K.)

W dniach 23-24 czerwca 2016 na uniwersytecie w Bernie (Szwajcaria) odbyło się pierwsze robocze spotkanie grupy naukowców i inżynierów do spraw systemu CaSSiS (Color and Stereo Surface imaging System). Jest to system 2 teleskopów sondy orbitera ExoMars, który za kilka miesięcy dotrze do Marsa. Głównym celem misji jest szukanie tam śladów życia, w tym miejsc wydobywania się metanu. Ponieważ w badaniach tych będzie brał udział nasz Zakład Fizyki Litosfery UW, w spotkaniu uczestniczyli także dr hab. L. Czechowski i dr hab. K. Kossacki. Metan może być wynikiem procesów życiowych zachodzących pod powierzchnią Marsa.

Model LAB

 

Położenie granicy MOHO (żółta powierzchnia) w danym obszarze i granicy litosfera-astenosfera (LAB) wg modelu lab2015v1.2

Granica pomiędzy litosferą i astenosfera to jedna z najważniejszych granic mechanicznych wewnątrz Ziemi, a także we wnętrzach innych planet. To właśnie na tej granicy mamy rozdzielenie ruchu płyt litosfery of ruchu materii w głębi płaszcza. Tutaj także jest naturalną granicą kompensacji izostatycznej. Model LAB2015v1.2 to pakiet programów opracowany w Zakładzie Fizyki Litosfery, który pozwala określać położenie LAB w wybranych punktach w Europie. Korzysta w tym celu m.in. z danych o MOHO, położenia geoidy i innych.

 

Zakończenie misji Philae

So_hoerte_sich_die_Landung_der_Sonde_Philae_an-Ein_kurzer_Rumms-Story-428289_630x356px_1_KKhdT5jyH_JbQW dniach 1-3 czerwca w Budapeszcie odbyło się spotkanie uczestników misji Philae, kończące historyczny projekt bezpośredniego badania własności jądra komety. Sonda Philae dotarła w pobliże komety 67P/Churyumow-Gerasimenko wraz z sondą Rosetta i po oddzieleniu się w listopadzie 2014 wylądowała na powierzchni komety. Pionierski projekt dostarczył cennych, w tym nieoczekiwanych informacji o budowie jądra komety. Jednym z ważniejszych osiągnięć jest stwierdzenie, że jądro komety mimo średniej gęstości dwukrotnie mniejszej niż gęstość lodu ma przynajmniej lokalnie bardzo twardą powierzchnię. W miejscu lądowania sondy wytrzymałość materiału powierzchni na osiowe ściskanie jest rzędu 1 MPa (eksperyment MUPUS).

Czerwcowe roje meteorów – okazja na szczęście?

meteory_th_390W ciągu czerwca będzie można oglądać kilka rojów meteorów: omega Skorpidy, tau Herkulidy, Arietydy, Czerwcowe Lirydy, Sagittarydy, tau Cetydy, Czerwcowe Bootydy, tau Akwarydy i theta Ophiuchidy. Większość z nich jest jednak mało aktywna, poza rojami: Sagittarydy (średnia aktywność) i Czerwcowe Bootydy (nieregularna). Jak łatwo się domyślić, roju Sagittarydy należy szukać w gwiazdozbiorze Strzelca. Czerwcowe Bootydy związane są z krótkookresową kometą 7P/Pons-Winnecke obiegającą Słońce w ciągu 6,53 roku. Średnica komety to ok. 5,2 km. Zgodnie z tradycją, podczas obserwacji meteoru należy pomyśleć życzenie – podobno odpowiednie życzenia, odpowiednio pomyślane spełniają się w 99% J.  L. Cz.