Kolejna konferencja o początkach życia i życiu pozaziemskim

Zabytkowe obserwatorium Uniwersytetu w Tartu. Autor BigFlyingSaucer.

Konferencja głównie nastawiona na młodych naukowców. Tytuł “The Early History of Planetary systems and habitable planets” i odbędzie się na Uniwersytecie w Tartu w Estonii.  Początek – rano 8 sierpnia 2017 i koniec – wieczorem 10 sierpnia tegoż roku 🙂 . Więcej informacji na stronie konferencji tutaj .

 

EGU 2017 c.d.

Rolę asystentów na kongresie pełniły m.in. Nastia Bendiukova i Ola Fronczak, studentki Geofizyki w Geologii.

Na EGU, jak na innych kongresach, od rana odbywają się sesje poświęcone różnym tematom. Po południu centrum dyskusji przenosi się na sale, gdzie wystawione są postery. To tutaj mają miejsce najważniejsze dyskusje aż do wieczora. Nasz Zakład Fizyki Litosfery przestawił 6 prezentacji w różnej formie, na tematy ziemskie jak i o innych ciałach niebieskich.

Oczywiście konferencja, oprócz okazji do naukowych dyskusji, była okazją do spotkań pomiędzy naukowcami z różnych ośrodków, a także spotkań z naszymi byłymi studentami.

Ważną rolę pełnią asystenci kongresowi, często studenci lub doktoranci z różnych krajów. Oni zapewniają pomoc w sprawnym przeprowadzeniu konferencji, pomagają na salach konferencyjnych, udzielają informacji i służą pomocą w różnych sprawach.

EGU 2017

Centrum kongresowe we Wiedniu, gdzie corocznie maja miejsce kongresy EGU. Ostatnia zmiana, to przykrycie dachem miejsca przed wejściem.

 

Największy zjazd geofizyków w Europie zakończył się kilka dni temu. Trochę statystyki: udział wzięło 14 231 naukowców i 4229 studentów z 108 krajów. Wygłoszono 4882 ustnych referatów i przestawiono 9611 referatów w postaci plakatów (i towarzyszących im dyskusji) oraz 1094 w formie PICO (czyli króciutkiego referatu ustnego i posteru elektronicznego). Aby dojechać, uczestnicy musieli przejechać łącznie 40 018 312 km (czyli mniej więcej jak odległość z Ziemi na Wenus 🙂 ). Niestety, zużyto na to co najmniej kilka tysięcy ton paliwa.

 

 

 

 

Święta Wielkanocne

Wszystkiego najlepszego! 🙂

Święta Wielkanocne to najstarsze i najważniejsze święta chrześcijańskie. Obchodzone są na pamiątkę śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Wyznaczanie daty Świąt Wielkanocnych  odegrało znaczną rolę w rozwoju nauki.  W 325 roku, podczas Soboru Nicejskiego, ustalono, że Wielkanoc będzie się obchodzić w pierwszą niedzielę, po pierwszej wiosennej pełni Księżyca. A więc trzeba było prowadzić staranne obserwacje Słońca i Księżyca. Dzięki tym obserwacjom można było wprowadzić kalendarz gregoriański, którym posługujemy się już od ponad 4 wieków. Należy też podkreślić, że zgodnie z ustaleniami Soboru, w celu wyznaczenia daty Wielkanocy, za początek wiosny przyjmuje się 21 marca. Może to dziwić niektórych czytelników, bo obecnie i przez przez wiele lat (do 2043 roku) początek wiosny na naszej półkuli będzie przypadał na 20 marca. Podobnie pełnię Księżyca rozumie się w sposób nie całkiem astronomiczny. W stworzenie algorytmu umożliwiającego wyznaczenie daty Świąt zaangażował się nawet wybitny matematyk K. F. Gauss.

 

Wykłady dla szkół

Wydział Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego i władze Miasta Stołecznego Warszawy prowadzą akcję „Wykłady dla szkół”. W ramach tej akcji pracownicy Wydziału Fizyki bezpłatnie wygłaszają w warszawskich szkołach (lub bliskich Warszawy) wykłady na różne tematy z geofizyki, astronomii i fizyki. Geofizyczne i astronomiczne wykłady to m.in.:

„Woda na planetach i we Wszechświecie”

„Czy za efekt cieplarniany rzeczywiście odpowiedzialni są ludzie?”

„Przewidzieć nieprzewidywalne: prognoza pogody okiem fizyka”

„Mars – czwarta planeta od Słońca”

„Źródła ciepła wewnątrz Ziemi”

„Trzęsienia ziemi i tsunami” (dostępne będą dopiero od września 2017)

 „Dryfujące kontynenty” (dostępne będą dopiero od września 2017)

Aktualna lista tematów wykładów i wykładowców znajduje się na:  tutaj. Aby skorzystać z tej akcji, zainteresowani nauczyciele proszeni są o kontakt z p. dr hab. Anetą Drabińską (Tel. 22 55 32 766 ) lub z właściwym wykładowcą.

Zasięg oceanu na Marsie. Liczby pokazują czas w miliardach lat od chwili obecnej. O tym, między innymi opowiada wykład „Woda na planetach i we Wszechświecie”. Wg NASA.

 

 

Gdzie wyląduje łazik ExoMars?

Położenie obu rozpatrywanych miejsc lądowania łazika w ramach programu ExoMars.

Trzy próbniki programu ExoMArs: orbiter (obecnie krążący wokół Marsa), lądownik (jego lądowanie się nie udało) i łazik przewidziany do wysłania w 2020 r. Wg ESA Space in images

Obecnie są rozpatrywane dwa możliwe miejsca, gdzie ma wylądować łazik marsjański przewidywany w ramach projektu ExoMars. Są to Mawrth Vallis i Oxia Planum, oba znajdujące się niedaleko miejsca, gdzie wielki system kanionów Valles Marineris dochodzi do nizinnych obszarów na północnej półkuli Marsa. W obu miejscach znajdują się utwory związane z przepływem wody w odległej przeszłości Marsa.

Jeżeli wszystko pójdzie zgodnie z planem, to w 2021 roku krążący orbiter ExoMars doczeka się towarzysza na powierzchni. Jednym z głównych celów misji jest badanie gazów w atmosferze Marsa, między innymi, w celu określenia źródeł metanu. Metan może być wynikiem życia  w regolicie marsjańskim. W projekcie ExoMars uczestniczą pracownicy kilku polskich i zagranicznych instytucji, w tym Centrum Badań Kosmicznych PAN i naszego Zakładu Fizyki Litosfery.

Nasze podróże, nasze hobby

Autorka zdjęć na tle gór.

Podróże to normalna składowa pracy geologa i geofizyka. To nie tylko zwiedzanie centrów konferencyjnych (typowe zajęcie naukowców wielu innych dziedzin) ale różnorodnych wytworów przyrody. Zapraszamy naszych sympatyków do opowiedzenia tutaj o  swojej podróży, swoim hobby lub swoich badaniach.

Na początek Nastia Bendiukova, studentka Geofizyki w Geologii, pokazuje kilka fotek z podróży do parku krajobrazowego Ergaki, znajdującego się w systemie górskim Sajany, położonym w centrum Azji. Dla nas to bardzo egzotyczne okolice, ale dla Nastii to prawie jej rodzinne strony.

Więcej zdjęć z opisem znajdziesz tutaj.

Coordinates: 52.8333°N 93.35°E

Jak powstało życie? Konferencja w Warszawie

Naukowcy odkrywają coraz wcześniejsze ślady życia. Ostatnio odkryto stromatolity starsze o 220 mln lat niż poprzednio znane. Czyli już 3,7 mld lat temu na Ziemi kwitło prymitywne lecz obfite życie!

Współczesne stromatolity w Zatoce Rekina w Australii. Fotografia z 2005 r. Paul Harrison.

Nie wiemy jednak jakie procesy doprowadziły do powstania życia. Teorii jest wiele, z czego siedem wyliczono tutaj. Niewykluczone jest, że życie jest starsze niż Ziemia i Słońce – patrz tutaj. O tych i podobnych problemach będą dyskutowali naukowcy na konferencji „Early Earth and ExoEarths: origin and evolution of life” zaczynającej się dzisiaj w Pałacu Staszica w Warszawie. Konferencja trwać będzie do 7 kwietnia i będziemy tam prezentować swoje prace. Więcej na stronie konferencji