Studiuj z nami – zapraszamy!

Drodzy kandydaci na studia!

Przypominamy, że rekrutacja na studia na Wydziale Fizyki, w tym także na kierunek Geofizyka w Geologii, kończy się za kilka dni! Jeśli chcesz dołączyć do naszego grona zachęcamy do jak najszybszego zarejestrowania się na stronach IRK. Jeszcze jest kilka wolnych miejsc na naszym kierunku.

Zapraszamy!

Siła Coriolisa i geofizyka

Siła Coriolisa to jest siła pozorna, czyli siła wynikła z ruchu układu odniesienia, w którym chcemy opisać jakiś problem. Siła ta występuje, gdy układ odniesienia się obraca, a ciało porusza się względem tego obracającego się układu. Wielkość tej siły jest równa: 2 w V sin (A), gdzie w oznacza prędkość kątową obracającego się układu odniesienia (w radianach na sekundę), V jest prędkością ruchu ciała względem tego układu, zaś A jest kątem pomiędzy wektorem prędkości obrotowej i wektorem prędkości V. Ponieważ Ziemi się obraca i bardzo często opisujemy jakiś problem w tym układzie (np ruchy mas powietrza), więc siłę Coriolisa musimy uwzględniać. Jednym z jej efektów jest tworzenie się spiralnego układu chmur w niżu atmosferycznym.

Pożytki z astronautyki

Animacja ruchu Ziemi i satelity na orbicie stacjonarnej. Satelita cały czas znajduje się nad miejscem, gdzie na Ziemi namalowana jest czerwona kropka. Public domain.

Loty kosmiczne szybko przestały mieć tylko charakter naukowy. Doceniono wagę obserwacji Ziemi z Kosmosu, zarówno do celów wojskowych jak i cywilnych (satelity meteorologiczne) i dla łączności. Obecnie trudno sobie wyobrazić gospodarkę bez satelitów, skoro zamiast mapy posługujemy się głównie GPS. Satelity zapewniają także łączność i pozwalają na nadawanie programów telewizyjnych bez pośrednictwa sieci przekaźników lądowych. Łączność radiowa na falach średnich i długich nie wymaga przekaźników, bowiem fale takie są odbijane przez jonosferę i dlatego można je było odbierać poza horyzontem, nawet przed epoka lotów kosmicznych. Łączność  z satelitami odbywa się na ogół za pomocą bardzo krótkich fal. Jak wiemy, antena do odbioru telewizji satelitarnej skierowana jest w jeden punkt na niebie, w stronę satelity. Aby satelita znajdował się cały czas w jednym punkcie względem obracającej się Ziemi, musi się poruszać p0 orbicie z odpowiednią prędkością. Takie cechy ma orbita stacjonarna. Jest to orbita kołowa, przebiegająca nad równikiem na wysokości 35 786 km (czyli w odległości 42 160 km od środka Ziemi). Prędkość satelity na tej orbicie wynosi ok. 3,08 km/s względem środka Ziemi, a czas obiegu jest równy tzw. dobie gwiazdowej, czyli czasowi obrotu Ziemi wokół osi (23 godziny 56 minut i 4 sekundy). Satelita na takiej orbicie pozostaje w zasadzie nieruchomy względem powierzchni Ziemi, może więc służyć jako przekaźnik telewizyjny dla obszaru z którego satelita jest widoczny. Wyniesienie satelity na tak daleką orbitę jest dla rakiety wymagającym zadaniem i wymaga kilka razy większej energii niż na niską orbitę.